Geschiedenis
juni 6th, 2011 by Niels de Ruiter
onze krant Kennmerland
“dinsdagavond leuker dan een verjaardag”
Schietvereniging Ons Genoegen al zestig jaar een “moordclub”
WIJK AAN ZEE—Het was ver voor de oorlog toen de dorpsveldwachter Piet Vellkoop en schoenmaker Frans Heine (de vader van de huidige Frans) lid waren van de vrijwillige “Landstorm”. Het ging ze aan het hart dat deze vriendenclub van reserve-soldaten werd opgeheven en daarom gingen ze in conclaaf met de toenmalige beheerder van Hotel Sonnevanck, Andries Schelvis. De schietoefeningen van de Landstorm hebben de mannen altijd met plezier gedaan en daarom besloten ze met enkele van hun enthousiaste maten in Sonnevanck een schietvereniging op te richten. Dat is inmiddels zestig jaar geleden . j.l. zaterdag vierde ’Ons Genoegen’ uit Wijk aan Zee het jubileum bij Cafè de Zon, het tegenwoordige thuishonk van de club. Onze Krant bracht een bezoek aan de oude politiepost van Wijk aan Zee, het woonhuis van Oud-postcommandant Theo Albers, de voorzitter van Ons Genoegen. Bij het gesprek waren aanwezig de heren Joop Rooker(penningmeester) en Frans Heine (oudste lid). Secretaris Henk Shra ontbrak.
“Het is eigenllijk een beetje elitair begonnen”, steekt de heer Albers van wal, “het waren vooral winkeliers en middenstanders die in de club zaten”.Maar daar is Frans Heine het niet mee eens: “Hee! joh, dat mag je niet zeggen, daar krijg je heibel mee. Het was voor iedereen toegankelijk”. Joop Rooker weet nog dat er een ballotagecommissie was die heel plechtig besliste of aspirant-leden wel of niet werden toegelaten. Toen de zaalhuur bij Sonnevanck opliep tot meer dan een kwatje per persoon was het “niet meer te betalen” en liepen de schutters over naar de Posthoorn en vandaar ging het na enige tijd naar de Woeste Hoogte. Daar, hoog op het duin, bij de Woeste Hoogte ontstond een knallende ruzie in de tot op dat moment gesloten gelederen van de club. Er was een groep die met scherp wilde gaan schieten maar de harde kern voelde daar niets voor, die wilde gewoon doorgaan met luchtbuksen. Er ontstond een scheuring en zo kwam het dat de groep van Gerard Twisk bij Cafè De Zon ging schieten. Maar het bleek al snel dat het helemaal niet zo eenvoudig was om met scherp te gaan schieten. Men moest dan aan tal van strenge eisen voldoen en dat was niet haalbaar. Na twee jaar kwamen de partijen weer bij elkaar.
FEMINISME
Nu schiet “Ons Genoegen”bij cafè De Zon. De club is financieel volkomen onafhenkelijk en gezond. Het ledental heeft dit zestigste jaar het hoogtepunt bereikt: 52 mannen en vrouwen. “alvorens en in den lande sprake was van feminisme, hadden wij al vrouwelijke leden” zegt Theo Albers lachend. Ook veel jonge mensen hebben zich de laatste jaren bij zijn club aangesloten. Zo’n zeventig procent komt uit Wijk aan Zee en de rest uit omringende gemeenten.
“Ons Genoegen is een ‘moordclub’,” roept Frans Heine uitbundig. “Voor mij is de dinsdagavond een leukere avond dan een verjaardag. Het schieten lijkt bijna een bijkomstigheid als we horen hoe gezellig het is. Terwijl een aantal leden zich bezighoudt met de onderlinge competitie, zijn de wachtenden druk met biljarten, pandoeren, zwikken en het nuttigen van menig borreltje. “De onderlinge verstandhouding is fantastisch”, vinden Frans, Theo en Joop. Er wordt vanaf 11 meter geschoten (knielend) daarnaast is er nog een competitie staand schieten.
Voor nieuwe leden is eigenlijk niet veel ruimte meer bij de club, maar voor wie echt wil is er misschien nog een gaatje. Dat het een “moordclub” is hoeft niemand af te schrikken want de leden van Ons Genoegen doen echt geen vlieg kwaad.